کمزور

اینتون چیخوف

اپنے بچیاں دی استانی یولیا وارسیلئیونا دا اج میں حساب کرنا چاہندا سی۔“بیٹھ جاؤ، یولیا وارسیلئیونا!” میں اس نوں کیہا، “تہاڈا حساب کر دتا جاوے۔ ہاں، تاں فیصلہ ایہہ ہویا سی کہ تہانوں مہینے دے تیہہ روبل ملنگے۔ ہے نہ؟”“نہیں چالی۔”“نہیں تیہہ۔ تسیں ساڈے اتھے دو مہینے رہے۔”“دو مہینے اتے پنج دن۔”“پورے دو مہینے۔ ایہناں دو مہینیاں دے نوں ایتوار کڈھ دیو۔ ایتوار دے دن تسیں کولیا نوں صرف سیر لئی ہی لے کے جاندے سی… اتے پھر تنّ چھٹیاں…نوں تے تنّ باراں۔ تاں باراں روبل گھٹّ ہوئے۔ کولیا چار دن بیمار رہا، اناں دناں وچ تسیں اس نوں نہیں پڑھایا، صرف وانیا نوں ہی پڑھایا…تے پھر تنّ دن تہاڈے دند وچ درد رہا۔ اس سمیں میری پتنی نے تہانوں چھٹی دے دتی سی…باراں تے ستّ ہوئے انیں۔ ایہناں نوں کڈھیا جاوے تاں باقی رہے…ہاں اکتالی روبل، ٹھیک ہے نہ؟”یولیا دیاں اکھاں وچ پانی آ گیا۔“تے نویں سال دے دن تسیں کپ پلیٹ توڑ دتے۔ دو روبل اوہدے گھٹاؤ۔ تہاڈی لاپرواہی کارن کولیا نے درخت اتے چڑھ کے اپنا کوٹ پاڑ لیا سی۔ دس روبل اوہدے تے پھر تہاڈی لاپرواہی کارن ہی نوکرانی وانیا دو بوٹ لے کے بھجّ گئی۔ اس طرحاں پنج روبل اوہدے گھٹ گئے…جنوری وچ دس روبل تسیں ادھار لئے سی۔ اکتالی ’چوں ستائی کڈھو۔ باقی رہِ گئے چوداں۔”یولیا دیاں اکھاں وچ ہنجھو بھر آئے، “میں تہاڈی پتنی توں صرف اک وار تنّ روبل لئے سن۔”“چنگا، ایہہ تاں میں لکھے ہی نہیں۔ چوداں وچوں تنّ ہور کڈھو۔ ہن بچے گیاراں۔ لے، آہ لے تیری تنخواہ۔ تنّ، تنّ، تنّ…اک تے اک…۔”“دھنواد۔” اوہنے بہت ہولے جہے کیہا۔“تسیں دھنواد کیوں کیہا؟”“پیسیاں لئی۔”“لعنت ہے! کی تسیں دیکھدے نہیں کہ میں تہاڈے نال دھوکھا کیتا ہے۔ میں تہاڈے پیسے مار لئے ہن۔ تے تسیں پھر وی میرا دھنواد کر رہے ہو۔ میں تاں تہانوں پرکھ رہا سی، میں تہانوں اسی روبل ہی دیاںگا۔ ایہہ رہی تہاڈی پوری رقم۔”اوہ دھنواد کہہ کے چلی گئی۔ میں اس نوں دیکھدا ہویا سوچن لگا کہ دنیا وچ طاقتور بننا کنا سوکھا ہے۔