آ
کہانی....امرتا پریتم....گورمکھی توں شاہ مکھی....افضل راز
(امرتا پریتم پنجابی دی مہان کہانیکار ای،امرتا پریتم نےاپنی حیاتی وچ اپنیاں کہانیاں دی اک چون”مٹی دی ذات“چھاپی سی ،اوس وچوں ایہہ کہانی ”کوکلی “لئی گئی ای،چنگا کہانیکاراوہ ہُندا اےجہدی اکھ اپنےوسیب اُتےتگڑی ہووےتےامرتا پریتم نےاپنیاں کہانیاں وچ اپنی وسوّںدی گل نوں ای اگےودھایا ای۔امرتاپریتم جم تےگوجرانوالےدی اےپر اوس دی ماں ساڈےگجرات دےپنڈمانگا دی سی،جہڑااج منڈی بہائوالدین وچ ای۔امرتاپریتم دیاں سو دےنیڑےکتاباں نیں ،اونہاں پچاسی ورھیاں دی حیاتی وچ بوہت سوہنا تےانملا لکھیا اے،جس وچ کہانیاں ،شاعری ،ناول تےہور بوہت سارےلیکھ نالےجیونی وی لکھی،شامل نیں....افضل راز)
تخت پوش دےمتھےنال بڑےرنگ، برنگےکھنب بجھےہوئےسن
کوکلی دےگل وچ بڑےرنگ برنگےمنکیاں دی مالا پئی ہوئی سی
کوکلی دےدل وچ بڑےرنگ برنگےخیال آئی۔
کہیوجہیا ہووےگا میرا مرد؟ میر امچھیرا؟
اوہدا پنڈا؟
بیڑی ورگا....
اوہدیاں بانہواں؟
چپواں ورگیاں....
اوہدےہوٹھاں دی مسکراہٹ؟
مچھی دےپراں ورگی جِھل مِل کر دی
اوہدےہوٹھاں دا گیت؟
سمندر دیاں چھلاں وانگ چھل چھل کر دا....
اوہدےدل دیاں گلاں؟
نکیاں تےچھوٹیاں سپیاں ورگیاں
بوہےتوں باہر مشالاں جاگدیاں پیاں سن
ہوا وچ تلی ہوئی مچھی دی تےتاڑی دی سُگندھ سی
ڈھولاں دی آواز نال کئی گیت جاگدےپئےسن
کوکلی دیاں اکھاں وچ کئی رنگ لشک دےپئےسن
میں اوہدےنال گلاں کراں گی
نکیاں تےچھوٹیاں سپیاں نوں چناں گی
اوہ گائےگا....
میں سراں وچوں اٹھ دیاں چھلاں نوں ویکھاں گی
تےفیر....
اوہ بانہواں دےچپو مارےگا
میں اوہدےپنڈےدی بیڑی وچ بہہ جاواں گی....
ایس خیال دا رنگ پتا نہیں کیہو جہیا سی
کوکلی دیاں اکھاں چندھیا گئیاں
تےفیر اوہنےاکھاں میٹ کےسوچیا
اوہدی مسکراہٹ؟
مچھی وانگوں تلکےگی
تےمیں مچھی نوں پھڑاں گی اپنےہوٹھاں دا جال پاواں گی
بوہےتوں باہر تاڑی دا نواں گھڑا کھلیا
ڈھولاں دی آواز اُچی ہو گئی ۔
شاید بڑی رات ہو گئی سی
مشالاں دا چانن بوہت تِکھا ہو گیا
تےفیر کوکلی نوں جاپیا....
کوئی اوہدےسرہانےکول کھلوتاہویا ای
لوکاں دا ہاسا ڈھولاں دی آواز نالوں وی اچا ہو گیا
تےفیر لوکاں نےکوٹھڑی دا بوہا بھیڑ دتا
تخت پوش دےپاوےچِر کے....
جیویں لکڑ دےپھٹےاُتےمناں مونہاں بھار پےگیا ہووی
کوکلی نےچھٹکن لئی ہتھ پیر ماری
کوکلی دےگل وچ پئی ہوئی
منکیاں دی مالا ٹٹ گئی....
کوکلی دیاں چھاتیاں دےابھار....
دو گھگیاں وانگ ستےپئےسن
کسےنےاِکو جھپٹےنال گھگیاں نوں پھڑ لیا،
مٹھاں پچیاں گئیاں
تےگھگیاں نےگردناں سُٹ دِتیاں
تےفیر کوکلی نوں جا پیا
اک تیرا وہدیاں لتاں نوں چیر گیا ہی
اوہ اک جانور وانگ ہوانکی ....
اوہدیاں لتاں وچوں لہو وگدا پیا سی
کسےنےدیوا جگا یا
تےلکڑ دےپھٹےاُتےگچھا ہوئی کوکلی نوں ویکھن دی تھاں
اوہدےاُتےوِچھی ہوئی وٹو وٹ چادر نوں ویکھن لگ پیا
لہو ....لہو
کوٹھڑی ہاسےنال بھر گئی
تےفیر کوٹھڑی دا بوہا کھل گیا
کسےنےوچھونےدی چادر چکی
تےبوہےتوں باہر مشالاں دی روشنی وچ ٹنگ دتی
کواری ....کواری
لوکاں دا ہاسا اُچا ہو گیا
تےڈھولا ں دی آواز نیویں پےگئی
فیر کِسےنےبانس لیاندا
تےاوس چادر نوں بانس نال بنھ دِتا
تےاک آدمی نےبانس نوں جھنڈےوانگ چک لیا
تےاک آدمی نےمچھیرےنوں مونڈھیاں اُتےبٹھا لیا
تےباقی دےلوکاں نےدوالےپڑ بنھ لیا
ہُن اوہ تاڑی دا نواں گھڑا گھولن لگےسن
کوکلی مچھیریاں دےگھر جنمی سی
تےاج مچھیریاں دےگھر ویاہی سی
پر کوکلی نوں جاپیا ....
اوہ اک کڑی نہیں، اک مچھی ہے۔
ایہہ سہاگ دی سیج نئیں اک جال ہی
تےہن اوہ ویاہ دی کنڈی وچ اڑی ہوئی ہی
٭٭٭٭٭٭٭٭٭
کہانی....امرتا پریتم....گورمکھی توں شاہ مکھی....افضل راز
(امرتا پریتم پنجابی دی مہان کہانیکار ای،امرتا پریتم نےاپنی حیاتی وچ اپنیاں کہانیاں دی اک چون”مٹی دی ذات“چھاپی سی ،اوس وچوں ایہہ کہانی ”کوکلی “لئی گئی ای،چنگا کہانیکاراوہ ہُندا اےجہدی اکھ اپنےوسیب اُتےتگڑی ہووےتےامرتا پریتم نےاپنیاں کہانیاں وچ اپنی وسوّںدی گل نوں ای اگےودھایا ای۔امرتاپریتم جم تےگوجرانوالےدی اےپر اوس دی ماں ساڈےگجرات دےپنڈمانگا دی سی،جہڑااج منڈی بہائوالدین وچ ای۔امرتاپریتم دیاں سو دےنیڑےکتاباں نیں ،اونہاں پچاسی ورھیاں دی حیاتی وچ بوہت سوہنا تےانملا لکھیا اے،جس وچ کہانیاں ،شاعری ،ناول تےہور بوہت سارےلیکھ نالےجیونی وی لکھی،شامل نیں....افضل راز)
تخت پوش دےمتھےنال بڑےرنگ، برنگےکھنب بجھےہوئےسن
کوکلی دےگل وچ بڑےرنگ برنگےمنکیاں دی مالا پئی ہوئی سی
کوکلی دےدل وچ بڑےرنگ برنگےخیال آئی۔
کہیوجہیا ہووےگا میرا مرد؟ میر امچھیرا؟
اوہدا پنڈا؟
بیڑی ورگا....
اوہدیاں بانہواں؟
چپواں ورگیاں....
اوہدےہوٹھاں دی مسکراہٹ؟
مچھی دےپراں ورگی جِھل مِل کر دی
اوہدےہوٹھاں دا گیت؟
سمندر دیاں چھلاں وانگ چھل چھل کر دا....
اوہدےدل دیاں گلاں؟
نکیاں تےچھوٹیاں سپیاں ورگیاں
بوہےتوں باہر مشالاں جاگدیاں پیاں سن
ہوا وچ تلی ہوئی مچھی دی تےتاڑی دی سُگندھ سی
ڈھولاں دی آواز نال کئی گیت جاگدےپئےسن
کوکلی دیاں اکھاں وچ کئی رنگ لشک دےپئےسن
میں اوہدےنال گلاں کراں گی
نکیاں تےچھوٹیاں سپیاں نوں چناں گی
اوہ گائےگا....
میں سراں وچوں اٹھ دیاں چھلاں نوں ویکھاں گی
تےفیر....
اوہ بانہواں دےچپو مارےگا
میں اوہدےپنڈےدی بیڑی وچ بہہ جاواں گی....
ایس خیال دا رنگ پتا نہیں کیہو جہیا سی
کوکلی دیاں اکھاں چندھیا گئیاں
تےفیر اوہنےاکھاں میٹ کےسوچیا
اوہدی مسکراہٹ؟
مچھی وانگوں تلکےگی
تےمیں مچھی نوں پھڑاں گی اپنےہوٹھاں دا جال پاواں گی
بوہےتوں باہر تاڑی دا نواں گھڑا کھلیا
ڈھولاں دی آواز اُچی ہو گئی ۔
شاید بڑی رات ہو گئی سی
مشالاں دا چانن بوہت تِکھا ہو گیا
تےفیر کوکلی نوں جاپیا....
کوئی اوہدےسرہانےکول کھلوتاہویا ای
لوکاں دا ہاسا ڈھولاں دی آواز نالوں وی اچا ہو گیا
تےفیر لوکاں نےکوٹھڑی دا بوہا بھیڑ دتا
تخت پوش دےپاوےچِر کے....
جیویں لکڑ دےپھٹےاُتےمناں مونہاں بھار پےگیا ہووی
کوکلی نےچھٹکن لئی ہتھ پیر ماری
کوکلی دےگل وچ پئی ہوئی
منکیاں دی مالا ٹٹ گئی....
کوکلی دیاں چھاتیاں دےابھار....
دو گھگیاں وانگ ستےپئےسن
کسےنےاِکو جھپٹےنال گھگیاں نوں پھڑ لیا،
مٹھاں پچیاں گئیاں
تےگھگیاں نےگردناں سُٹ دِتیاں
تےفیر کوکلی نوں جا پیا
اک تیرا وہدیاں لتاں نوں چیر گیا ہی
اوہ اک جانور وانگ ہوانکی ....
اوہدیاں لتاں وچوں لہو وگدا پیا سی
کسےنےدیوا جگا یا
تےلکڑ دےپھٹےاُتےگچھا ہوئی کوکلی نوں ویکھن دی تھاں
اوہدےاُتےوِچھی ہوئی وٹو وٹ چادر نوں ویکھن لگ پیا
لہو ....لہو
کوٹھڑی ہاسےنال بھر گئی
تےفیر کوٹھڑی دا بوہا کھل گیا
کسےنےوچھونےدی چادر چکی
تےبوہےتوں باہر مشالاں دی روشنی وچ ٹنگ دتی
کواری ....کواری
لوکاں دا ہاسا اُچا ہو گیا
تےڈھولا ں دی آواز نیویں پےگئی
فیر کِسےنےبانس لیاندا
تےاوس چادر نوں بانس نال بنھ دِتا
تےاک آدمی نےبانس نوں جھنڈےوانگ چک لیا
تےاک آدمی نےمچھیرےنوں مونڈھیاں اُتےبٹھا لیا
تےباقی دےلوکاں نےدوالےپڑ بنھ لیا
ہُن اوہ تاڑی دا نواں گھڑا گھولن لگےسن
کوکلی مچھیریاں دےگھر جنمی سی
تےاج مچھیریاں دےگھر ویاہی سی
پر کوکلی نوں جاپیا ....
اوہ اک کڑی نہیں، اک مچھی ہے۔
ایہہ سہاگ دی سیج نئیں اک جال ہی
تےہن اوہ ویاہ دی کنڈی وچ اڑی ہوئی ہی
٭٭٭٭٭٭٭٭٭
تبصرے
ایک تبصرہ شائع کریں